waarom

Zalig weer buiten. Spijtig genoeg kan huisgenote niet mee profiteren van de eerste stralende zonnestralen. Ze ligt ziek in bed. Ik heb haar van de nodige pillen voorzien en dan liefdevol ingestopt.
Ik denk, terwijl ik in de keuken zit, aan de kinderen van Heverlee en Lommel die gestorven zijn. Ik haalde de krant -de laatste Vlaamse krant- in de krantenwinkel in ons dorp. Ook de Franstalige kranten hebben het over het vreselijke ongeval.
Waarom moeten kinderen sterven? Waarom ligt hun lot net dààr in Zwitserland, ver van huis, ver van hun geliefden?
Op de vraag 'waarom' heeft niemand een antwoord. Zelfs Hij niet. Het doet wat met een mens. Het doet wat met een land! Zoals de dame zei in een nieuwuitzending: "de grote buis van wiskunde van de zoon vervalt in het niets. Ik heb hem deze morgen een stevige knuffel gegeven."
Dat kunnen de 22 ouderparen niet meer, nooit meer. Ik hoop dat deze kinderen niet voor niets zijn gestorven. Ik hoop dat iedereen die er heel dicht bij staat op zoek gaat naar iets positiefs. Dit kan vanalles zijn: hechtere en minder oppervlakkige relaties binnen het gezin, een ouder die nu tot bepaalde inzichten komt, een broer of zus die verandert, de buurt die beter wordt, nieuwe vriendschappen,......
Er kan zoveel goeds volgen uit deze verschrikkelijke gebeurtenis. Ik geloof dat alles met een reden gebeurt. Soms duurt het jàren voor je er achter komt waarom het noodlot net jou moest treffen.
De weg naar dat inzicht is er één van verdriet en pijn, maar ook van mooie herinneringen. Het is belangrijk die te koesteren bij elke stap die wordt gezet, een stap in de toekomst.