Lieve mensen terug van 'druk' weggeweest. Voor mezelf even de puntjes op de i gezet. Wat is belangrijk? Rennen, vliegen, springen, vallen en weer opstaan???
Ik vind belangrijk af en toe mijn schrijf ei kwijt te kunnen. Ook al brengt dat geen brood op de plank. Het doet de innerlijke mens deugd. De schrijfwedstrijden hebben tot hier toe ook geen geld in het laadje gebracht. Maar hoop doet leven. Ondertussen ook nieuwe kleertjes op de webwinkel. Daar heeft mijn huisgenote voor gezorgd. En ikke blij! Heb ook ne keer werk gemaakt van de facebook pagina's Point Rose en Mijnannekesnest. Ik hoop dat de hele wereld dat tof vindt ; )

een blog erbij gemaakt, tja ne mens moet iets doen hé

Ik heb de indruk dat de grootte van mijn schrijven afhangt van of  deze hier der bril op heeft of niet. Druk bezig met een tweede 'zakelijke' blog. Wie weet brengt het iets op. Ik wil zowel den B&B als mijn annekesnest aan de man én de vrouw brengen. Maar misschien, zoals altijd, wil ik weer te veel. Nee rijk worden hoeft niet, beetje zout op de patatten wel. Als het geld op is, altijd nog een stukje maand over...
Geloof het of niet, het gras is ondertussen wéér één kontje hoog, de kabouters zitten verscholen tussen het kruid, onkruid klinkt zo erg, herontdekking van nieuwe 'kruid' bloemen, er de weg naar de ligstoelen in de tuin... juist, geplaveid met goede voornemens!

ik heb geknoeid!

Ik dacht weer slimmer te zijn dan de paus. Maar ik denk dat er bij mijn geboorte op mijn voorhoofd stond, pc dummie ; )
Na lang zoeken en vloeken, mijn roze puntjes terug gevonden. Beetje anders dan anders. Doel was eigenlijk foto's plaatsen. Dus niet goed gedaan, wel goed bedoeld.

Het moest ervan komen, kniehoog gras, mooi weer en tijd: juist, ik moet het gras maaien. De grasmachine is kapot. Dan maar met de bosmaaier. Ik moet denken aan dat ongeval met die bosmaaier op de autosnelweg. Eng! Ik ga er met volle moed  tegen aan. De boterbloemen, distels en ander kruid vliegen rond mijn oren. Het is een heel karwei. De twee tuinkabouters kijken me meelevend aan. Het schiet niet echt op. Ik wou dat twee puntmutsen konden helpen. Een paar uur later, een lege fles water en een paar blaren, zit het karwei er op. Morgen ga ik alles samen harken. Straks zijn de gasten terug. Zij verwachten dat het eten op tijd klaar is. Ik zie er groen en verwaarloosd uit, gras in mijn haar, groene benen en voeten! Ik hoop stiekem dat het vannacht heel hard waait... dan moet ik morgen niet  alles bij elkaar harken...

De webwinkel krijgt meer en meer vorm. Gisteren heeft huisgenote een poster ontworpen. Ze heeft dat prachtig gedaan. Kan niet wachten om hem te zien hangen, die poster hè. Nu nog wegwijzers ontwerpen zodat de mensen de weg naar de webwinkel kunnen vinden. Misschien google maps installeren???
Ook in de B&B was het in het weekend even lente. We hebben de terras- stoelen en tafels een nieuw laagje gegeven. Zwarte stoelen en tafels, klinkt begrafenisachtig maar straalt wel iets uit. Nu nog een nieuwe parasol. Door de oude parasol kan de zon mee de krant lezen. Nu nog de rest van de tuin! Jammer dat ons zevental nog niet compleet is, dan zou sneeuwwitje voor ze kunnen koken: de zeven dwergen!

Hoe klinkt het ook al weer? Hoop doet leven? Ik hoop dat het vlug beter weer wordt. Ik hoop dat we meer klanten over de vloer krijgen. Ik hoop dat de webwinkel ons een handje helpt om de zwarte sneeuw die we zien een beetje kleur te geven. Ik hoop dat mensen de moed vinden om leuke dingen te doen. Ik hoop dat mijn medemensen kunnen genieten van de eerste warme zonnestralen. Ik hoop... Ik hoop... Zal ik nu leven? Leven om mensen te helpen! Leven om de echte zin van het leven te vinden! Leven om te proberen anderen een beetje gelukkig te maken!

Ontsnapt aan de aprilse grappen. Weer veeeeeeeeeeel te stil in de B&B. Het is dan ook veeeeel te koud. Ik snak naar beetje zon, warme zon. Ik kijk uit naar de eerste Sangria op ons terras. Maar dan roept de tuin alweer: pff. Laatst zag ik tuinkabouters in een folder. Ik ben er weg van. Maar ik mag van huisgenote alleen nog Grumpy binnen laten! Jammer dat een kleurrijke tuin geld kost. Onlangs toch bloembollen en bloemzaadjes gekocht. Nu nog tijd maken om ze in te graven. Oscar is ook weer terug. Onze aanlooppoes, zoals een Nederlandse gaste hem noemde. Mooie zwart-witte poes, lief maar voor geen haar te vertrouwen. Ik kijk eigenlijk wel uit naar het hoogseizoen. Beetje stress is wel tof. (huisgenote vindt dat iets minder tof) Alleen is het moeilijk om steeds origineel uit te hoek te komen. Maar we zijn er klaar voor. De winterslaap heeft te lang geduurd!

 

De webwinkel komt niet echt van de grond. Te lang bezig of staat dat gelijk aan te weinig tijd om ideeën af te werken?  Zoals het spreekwoord zegt, soms lopen andere paardjes rapper.
Dan denk ik aan de mensen in de neuro- afdeling waar ik elke week voetverzorging doe. In een speciale rolwagen zit een heer, half in pyjama. In een vorig leven was hij schooldirecteur. Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Deze heer in halve pyjama stond vroeger voor de klas. Nu kan hij niet meer praten, heeft een infuus,.... de verzorgster geeft hem eten... Pff staat dat mij ook te wachten?
Daar wil ik voor bedanken, maar hoe??
Ik ben er weer in geslaagd. Een hele wasmachine kousen gewassen. Laat de helft van de paren zijn partner te zijn verloren! Mijn huisgenote vraagt zich af hoe dat mogelijk is! Blijkbaar slaag ik er alleen in om koppels te scheiden. Tja!

Huisgenote in de wolken! De bureau ziet er bijna terug uit als een bureau, in plaats van een hangaar voor oude meubels en Mexicaanse meubels. Het begon er ook een beetje 'oud' te ruiken. Vòòr de klanten de associatie maakten met ons en de meubels is Silke de Mexicaanse meubels komen halen. Zo raakte in één slag ook de zolder opgeruimd. Alé 't is te zeggen, de kasten zijn weg. Alles staat nu op de grond in GB zakken ( dozen waren op). Dat is nog een beetje een doorn in het oog van huisgenote. Tja dat heb je als je zelf netjes en keurig bent en samen leeft met iemand die houdt van herinneringen en aandenkens en.... vroeger. Oei terwijl ik het schrijf klinkt het oud! Behoorlijk koud was het de laatste dagen.  Warme chocomelk mét, thee en wijn helpen als eerste hulp bij koude!
Dus volgende missie: de zolder!

Vandaag was kleine Saar bij ons. Hoe kleine ze ook is, ze weet huisgenoot steeds te imponeren. Met een guitige lach of een zielig 'zie mij nou smoeltje' krijgt ze alles gedaan. Leeftijdsgenoten van mijn huisgenote zullen denken, ah waarom niet. Kleinkinderen zijn geen kinderen. Daar ben je strenger voor. Maar kleinkinderen vertederen,.... en i am cute ... en i know it.
Deze week in de neuro- afdeling voeten verzorgd. Heel ander paar mouwen! Gesprek tussen twee patiënten: ' zeg wete gij, dat zijn hier allemaal zotten...'
antwoord: 'ah ja, oe wete gij da?'
eerste terug: 'awel, ik heb dat gezien, ik heb gezien dat er in de gang allemaal kamertjes zijn....
ik zou wel ne keer willen weten wat dat dat is.'
Ik luister verder .... en merk te laat dat ik de rechter voet van de dame voor mij voor de tweede keer masseer......

Lang geleden, veeeel te lang geleden. De blog ook wel  een beetje gemist. Ik neem me voor om  meer in blogwereld te vertoeven. De laatste 8 maanden? Druk? Nee slecht excuus. Een rommelig bestaan? klinkt precies al beter. Met te veel tegelijkertijd bezig? Dat zal het zijn. Duizend en één dingen te doen, af te handelen, te bereiken,....Naast de B&B , pedicure in wijkhuizen, zorg in 2 huishoudens, ... wil ik een eigen mini webwinkel(tje) opstarten. Huisgenote heeft al paar keer de wenkbrouwen gefronst, de handen in de lucht: wat is het volgende?? Het appartement lijkt meer op een slagveld dan haar lief is. Na een opruimwoede lijkt een veldslag gewonnen. Maar de oorlog is nog niet gedaan ; )....