Het was me het weekendje wel. Het eindigde met een verrassing. De hele week rolden we van het ene ontbijt naar het andere avondmaal. Gasten komen en gaan. Koffie wordt gezet, appelsienen geperst, bedden gemaakt,… Huisgenote heeft in der hele bestaan nog nooit zoveel groenten gekuist, echte frieten gemaakt, kaarsen vervangen,... als de laatste twee jaar.

De broer van huisgenote over de vloer. Daar schoonzus jarig is, nee geen aprilgrap, vloeit de cava rijkelijk.

(en daarna ook de Dafalgan)

De namiddag werd ingezet door oude getrouwen. Gasten van vroeger die ons huisje niet zomaar voorbij liepen. Het werd een gezellig weerzien.

Dat daarna nog een dozijn glazen om een afwasbeurt roepen, nemen we er graag bij.

Ik ben aan het lezen. Soms zou ik willen dat mijn vele (parkeer)boetes worden omgezet in ‘celstraf’. Celstraf om te kunnen lezen, veel lezen. Lezen en alleen de cel verlaten om even te ‘luchten’. En nog even rechtstaan ook om de boterhammen aan te nemen die me door het doorgeefluik worden aangereikt.

Lezen om mijn achterstand een beetje in te halen. Ik weet het, ik ben aan een paar boeken tegelijkertijd bezig: De stam van de Holebeer, een boek over engelen, een nieuwe cursus Tarot, Een biecht van twee mannen, Brieven van vorsten en vorstinnen,…

Eén boek tegelijk lezen is niet aan mij besteed. Graag vul ik verschillende delen van mijn hersenen met verschillende stukjes literatuur. Het ene boek is het andere niet, zoals het ene moment het andere niet is. Huisgenote had me ingeschreven voor de lezersjury van de Gouden Boekenuil. Helaas niet geselecteerd: mijn kandidatuur zal niet ‘spannend’ genoeg geweest zijn. Dat had ik graag gedaan. Volgend jaar dan maar of in een volgend leven.

Ik kreeg in de plaats het eindwerk van de jongste. Ook lectuur!

waarom

Zalig weer buiten. Spijtig genoeg kan huisgenote niet mee profiteren van de eerste stralende zonnestralen. Ze ligt ziek in bed. Ik heb haar van de nodige pillen voorzien en dan liefdevol ingestopt.
Ik denk, terwijl ik in de keuken zit, aan de kinderen van Heverlee en Lommel die gestorven zijn. Ik haalde de krant -de laatste Vlaamse krant- in de krantenwinkel in ons dorp. Ook de Franstalige kranten hebben het over het vreselijke ongeval.
Waarom moeten kinderen sterven? Waarom ligt hun lot net dààr in Zwitserland, ver van huis, ver van hun geliefden?
Op de vraag 'waarom' heeft niemand een antwoord. Zelfs Hij niet. Het doet wat met een mens. Het doet wat met een land! Zoals de dame zei in een nieuwuitzending: "de grote buis van wiskunde van de zoon vervalt in het niets. Ik heb hem deze morgen een stevige knuffel gegeven."
Dat kunnen de 22 ouderparen niet meer, nooit meer. Ik hoop dat deze kinderen niet voor niets zijn gestorven. Ik hoop dat iedereen die er heel dicht bij staat op zoek gaat naar iets positiefs. Dit kan vanalles zijn: hechtere en minder oppervlakkige relaties binnen het gezin, een ouder die nu tot bepaalde inzichten komt, een broer of zus die verandert, de buurt die beter wordt, nieuwe vriendschappen,......
Er kan zoveel goeds volgen uit deze verschrikkelijke gebeurtenis. Ik geloof dat alles met een reden gebeurt. Soms duurt het jàren voor je er achter komt waarom het noodlot net jou moest treffen.
De weg naar dat inzicht is er één van verdriet en pijn, maar ook van mooie herinneringen. Het is belangrijk die te koesteren bij elke stap die wordt gezet, een stap in de toekomst.

den basket

Het was jaren geleden, nu komt terug een kans om de zoon van huisgenote te zien basket spelen. Ook de jongste telg, haar broer en moeder gaan mee kijken.
De moderne sportzaal met drie basketdoelen deel ik in, in een linkse en een rechtse kant. Links spelen de volwassen mannen met onder andere de zoon, rechts speelt de jonge versie van de twee ploegen.
Het gaat hard tegen niet zacht. Ik ben precies het enige 'bleutje'. Ik vraag uitleg aan huisgenote bij alles wat ik opmerk. Dat zal lang niet alles zijn wat er gebeurt. Jàren geleden maakte zij deel uit van 'de tafel'. Daar schrijven ze neer wat er precies gebeurt tijdens het spel.
De arm- en handgebaren zijn pas echt voor insiders. De armen maken grote en kleine gebaren. Die gebaren lokken emotionele reacties uit bij publiek en spelers. Dàt heb ik wel begrepen. Ook het fluiten heeft betekenissen.
Mijn blik dwaalt soms af naar het rechtse speelveld. Miniversies van de grote mannen strijden er ook voor de overwinning. Maar daar is de groep gemengd: mini jongens en mini meisjes.
Hun strijdvaardigheid is even groot als de strijdvaardigheid van de grote mannen. Nr 12 en nr 4 zitten op de bank.

Achter mij schreeuwen ze aanmoedigingen en 'baskettermen'. Ik vermoed dat dat moet helpen om te scoren. De coach van de rode ploeg (de zoon speelt in blauw/geel) zwaait met armen en benen, springt in het rond en schreeuwt dezelfde 'baskettermen'.
Ik hou de spelers in de gaten of het geschreeuw helpt om meer punten te maken....De coach springt niet hoog genoeg... de rode ploeg heeft minder punten.
Mijn aandacht gaat terug naar de jongeren. Nog steeds zitten nr 12 en nr 4 op de bank. Nr 4 kijkt over zijn schouder. Ik hoor hem denken: 'als ik hier blijf zitten, word ik nooit "volwassen geel/blauw" '
Wat doet dat met het zelfbeeld van nr 4?
Ook daar staat een coach te brullen. Zou dat nog effect hebben in een tweede helft?
De armgebaren van de scheidsrechter worden plots heviger. Ik zie een botsing tussen geel en rood... er struikelt een rode, botst tegen de scheidsrechter....die rolt over de grond...
Plots is het muisstil aan de linkse kant!
Allerlei gedachten gaan door de hoofden van alle links supporters en links spelers...wat nu???
De scheidsrechter krabbelt recht, richt zijn blik naar 'de tafel', doet een armgebaar.... Alles blijkt ok.
Het einde van de match nadert (ik heb ondertussen leren kloklezen) en ik kijk rechts. Nr 4 en nr 12..... ze SPELEN!
Mijn hart maakt een sprongetje van geluk. Ik had me al voorgenomen om die brullende coach even aan te pakken!

Tussen haken, blauw/geel, de zoon dus, heeft gewonnen.
Proficiat mannen!

Een dag in Mechelen, de koningshuizen worden op de korrel genomen naar aanleiding van het ongeval van prins Friso.
"die van Zweden zijn veel toffer"
"zo een stijve hark hebben ze nergens" (wordt prins Philip bedoeld)
"aftreden, dat is opgezet spel, de koning wil wel op pensioen, maar zij niet" (wordt koningin Paola mee bedoeld)
"de Queen van Engeland, dat is een echte, die staat dicht tegen het volk"
"wie het ook wordt, betalen moeten we toch"
Ik luister geamuseerd naar ieders betoog. Ik merk dat het niemand onberoerd laat.
De bintenis met het koningshuis is ons met de paplepel ingegeven. Maar of het nu een president is of een koning, betalen moeten we toch.

Soms gooi ik een nieuwsitem voor de voeten van de klanten. De ene reageert, de andere reageert niet. De ene geeft gemotiveerde commentaar, de andere reageert niet of ontkent.
 '"amai wat een weer vandaag" of "heb je dat gehoord van die boot die kapseisde" of dat is nogal iets hé, van die kasteelmoord" ...
Dan komen de tongen los, wordt er van gedacht gewisseld en zo passeert de tijd...

ladies at the movie

Huisgenote, bijna schoondochter, haar mama en ik gaan ervoor! Voor ons- veertigplussers- onze eerste keer. We dalen de trap af en komen terecht in een zaal met kakelende vrouwen. Als mieren op zoek naar een prooi, probeert iedereen zich een weg te banen. We sturen de jongste van ons vier op verkenning: een stand van Flair, handtassen en sjaalstand, kettingen en oorbellen, een tafel met kleurijke kinderspullen. En de bar! De Fiero was gratis, de wijn en cola kreeg je pas na inleveren van je jeton, meegeleverd met je filmticket.

Voor de film: animatie.
De man -de enige man op deze filmzaalplaneet- daar beneden op het podium doet zijn uiterste best om wat sfeer te brengen. De 32 ballen die werden gegooid, werden door 32 vrouwen gevangen. Ook onze jongste telg had er een te pakken. Grote dames en kleine dames doen hun best om elegant de trap af lopen, het kado in ontvangst te nemen én een creatieve zoen te geven.
Huisgenote werd uit de trommel van jarigen getrokken en mocht de hoofdprijs op het podium halen. Ook zij daalde elegant de trap af én moest zoenen. Eens terug hoog en droog boven, toonde zij ons de hoofdvogel: een bon uitgereikt door Flair van 200 euro voor een thermhuis.
Na deze geplogenheden volgt - uiteindelijk - de film. We werden overspoeld door reklame voor de 3D film: Titanic. (kan je zelf echt mee verdrinken)

De film gaat over 4 vrouwen die al jaren vriendinnen zijn. Ze zien elkaar terug voor het allerlaatste weekend aan zee. Wat dan ook de titel is.
Ik kan me identificeren met de 'rossige' van de vier. Zij wil een kind zonder man. Alleen zou ik niet zo hopeloos zijn om een immomakelaar te bespringen.

Moraal van het verhaal: het komt na een tumulteuse nacht wel terug goed met iedereen en met de vriendschap én de vier vrouwen zijn wijzer geworden. Het liedje: 'gi zi mi zèkapitaing'  blijft wel heel lang hangen.....

wijn-proef cursus

Dat heb ik reeds lang willen doen. In een volgend leven, na de cursus loodgieterij en electriciteit, wil ik ook sommelier worden. (naast mijn passie voor brieven en schrijfsels, heeft ook mijn wijnpassie zo zijn opstoten)
Als vrouw kan je maar beter zoveel mogelijk weten en kunnen. Afhankelijk zijn van een man, dat is niets voor mij. Jammer genoeg kan je soms niet anders. Maar naar waarheid, er zijn wel een paar toffe mannen in mijn leven die ik voor geen geld zou willen missen.
Ter zake, met huisgenote en schoonbroer naar de cursus dus. Het onthaal met een glas cava was verzorgd. Nu volgt al een correctie, een glas Cremant d' Alsac. Ere wie ere toekomt. The leader of the game, de meester in proeven en uitleg geven, was een jonge man. Helemaal solo zorgde hij voor uitleg, wijn en brood.Hij deed dat goed. In geen tijd herkenden we vanille-aroma's, wisten we tannines te vinden en kenden we alle wijngebieden van Frankrijk uit het hoofd. Voor onze neus stonden zowel links als rechts, 4 glazen, dus 8 keer proeven, 4 keer wit en 4 keer rood. Nee beschonken waren we niet. We hebben wel veel bijgeleerd.
Chapeau voor de man van Magnus.

antiquitès et belle brocante

De weg van Hastière naar Libramont duurt een uur. Een uur karren in de regen, en waarom! Een advertentie in zo'n plaatselijk krantje deed me er terug naar verlangen: antiquités et belle brocante. Of in 't schoon Vlaams 'een veredelde rommelmarkt'. Ik kreeg mijn huisgenote even zot om mee te gaan. Onderweg, tussen de vlagen door, sight-seeing. Weilanden met paarden met een oude caravan als stal, een kerstman tegen een gevel, namaak rotondes, ... Wallonië. That's why we love it. Onderweg even gestopt aan bancontact, voor het geval dat.... Ik stap richting deur, laat de kaart door de gleuf glijden,....deur gaat niet open... ik heb de kaart van de carrefour in mijn handen....
Het toegangskaartje geeft recht op een drankje als men iets eet. Goed gevonden.
Op de eerste tafel lezen we: ' verkoper is weggegaan wegens gezondheidsredenen'. Gelukkig was hij niet besmettelijk want alle anderen zijn blijven staan. We laveren tussen de mooie spullen. Iedere verkoper heeft wel iets dat onze aandacht trekt: paternosters, soldaatjes, stijf gesteven servetten en tafelkleden, oude dienschorten (heeft moeder nog gedragen), poppen en beren (waar is de tijd), schilderijen met dames uit de jaren 30, oude strips,....
Wat we zoeken en waarvoor ik de carrefourkaart 'nodig' had? We zoeken een oude budgetvriendelijke kleerkast en mini spullen voor in een oude letterbak. Onze aandacht wordt getrokken door een pracht van een handgeschilderd tjechisch servies. De dame is zelfs bereid om een vriendenprijsje te maken. We zien het servies al op de ontbijttafel staan, met de gepaste servetten, we zien zien zelfs de dame het servies schilderen.... Maar dan komen we met onze twee voeten terug op de grond. Op de valreep verwennen we onszelf met een ring en een elfje.
We ronden onze zoektocht af met het inruilen van ons toegangsticket...

vandaag te voet naar markt

Op de markt in Hastière is er voor elk wat wils. Om de grote dorst te lessen vind je verschillende streekbieren in de volkscafé's. Voor een zacht prijsje heb je een Leffe donker of blond, voor de meer bemiddelde marktganger serveren ze Perle d'Hastière. Op elk terras zijn alle tafels bezet, maar wij hebben geluk. Nog 3 stoelen! De derde stoel wordt direct, maar vriendelijk weggekaapt.
We wanen ons in 'Alice in Wonderland' als we het 'buitenlands' fruitkraam passeren. Mooi blauw-paarse volle druiven, supergrote peren, blozende aarbeien die je toelachen en appelsienen om u tegen te zeggen. Gretig proeven we van de aangeboden 'bien à manger' ananas en mango. De verkoper is nog blijer als we zijn fruit ook kopen. Bij het bloemenkraam laten we ons helemààl gaan. 12 voor de prijs van 4! Voor de verkoper kan het niet vlug genoeg gaan. Hij denkt: inpakken die handel voor die twee madammen zich bedenken.
Sommige kramen vind je zelfs in het donker terug, kramen met fluoriserend ondergoed, of is dat om 'hem' terug te vinden in de slaapkamer? Bijzondere koopjes kan je er ook doen. Een dozijn aanstekers voor een appel en een ei.
Ik word een beetje nostalgisch als ik een kraam voorbij ga met nachtkledij. In tegenstelling tot het fluo ondergoed, bleef hier de tijd stil staan. Prachtig vind ik dat.
Er kruist ons een oudere dame met grijs haar. Het haar een beetje gekamd, de sokken zelf gebreid, de jas, zelf uitgezocht... Of het jonge meisje met geverfd zwart haar, volle kersrode lippen, een petje op van een voetbalploeg en hoge hakken... of... of...
De markt, ne mens leeft er helemaal van op.

brieven....

De laatste tijd speelt mijn passie voor woorden, brieven, dagboeken en andere schrijfsels me weer parten. Ik denk met nostalgie terug aan de tijd van pennenvrienden. Iedereen had of wilde er minstens één!
Herinner je je nog de advertenties: gezocht:'' pennenvrien(in) uit de streek van...''
Meerdere brieven heb ik willen schrijven aan jongeren met (volgens mij) interessante levens. Maar de tweede regel van zo een 'annonce': reageren, liefst met foto, deed me dikwijls de das om.
Daar sta je dan als je niet knap, mooi en blond bent.... Wie zijn foto stuur je dan op? En wat als hij/zij je wilde ontmoeten!
Ik zocht naar jongeren die 'toevallig' die tweede regel niet hadden laten drukken.
Jammer genoeg waren mijn pennenvrienden niet zo trouw als ik en was mijn afstandsrelatie geen lang leven beschoren.

Als ik opsta, vraag ik me af wie er deze dag zijn voeten onder mijn neus zal duwen.
Terwijl ik de linkervoet voor mij langzaam masseer, valt mijn oor op een gesprek. 
Een heer zit aan tafel.  Hij kijkt om zich heen en houdt mij in de gaten. 
Plots komt een dame in zijn richting gestapt. 
Hij kijkt op en zegt 'Maar ik ken u van ergens'. 
Zij kijkt verwonderd en zegt 'Ik ken u niet'. 
Hij probeert nog eens 'Ja, ik ken u, van vroeger'. 
Zij antwoordt beslist 'Hoe kan jij mij kennen, ik weet zelf niet wie ik ben ...'.

dit is de allereerste keer

Een regenachtige troosteloze dag, einde van het weekend en bijna begin van de nieuwe week. Een blik op de tuin die schreeuwt om bloemen. Ook de twee nieuwe tuinkabouters kijken mij vragend aan: waar blijft ons nieuwe maatje. Gezocht: Grumpy! Naar evenbeeld van en lang beloofd aan mijn huisgenote. Naast mij hoor ik enig gemopper, maar ze schrijft ijverig verder haar mail. ik kijk voor me uit en denk, hoe gaat dit blog avontuur verder? Voel me net een peuter die leert lopen... aarzelend, met de armen uitgestoken...