Het was jaren geleden, nu komt terug een kans om de zoon van huisgenote te zien basket spelen. Ook de jongste telg, haar broer en moeder gaan mee kijken.
De moderne sportzaal met drie basketdoelen deel ik in, in een linkse en een rechtse kant. Links spelen de volwassen mannen met onder andere de zoon, rechts speelt de jonge versie van de twee ploegen.
Het gaat hard tegen niet zacht. Ik ben precies het enige 'bleutje'. Ik vraag uitleg aan huisgenote bij alles wat ik opmerk. Dat zal lang niet alles zijn wat er gebeurt. Jàren geleden maakte zij deel uit van 'de tafel'. Daar schrijven ze neer wat er precies gebeurt tijdens het spel.
De arm- en handgebaren zijn pas echt voor insiders. De armen maken grote en kleine gebaren. Die gebaren lokken emotionele reacties uit bij publiek en spelers. Dàt heb ik wel begrepen. Ook het fluiten heeft betekenissen.
Mijn blik dwaalt soms af naar het rechtse speelveld. Miniversies van de grote mannen strijden er ook voor de overwinning. Maar daar is de groep gemengd: mini jongens en mini meisjes.
Hun strijdvaardigheid is even groot als de strijdvaardigheid van de grote mannen. Nr 12 en nr 4 zitten op de bank.
Achter mij schreeuwen ze aanmoedigingen en 'baskettermen'. Ik vermoed dat dat moet helpen om te scoren. De coach van de rode ploeg (de zoon speelt in blauw/geel) zwaait met armen en benen, springt in het rond en schreeuwt dezelfde 'baskettermen'.
Ik hou de spelers in de gaten of het geschreeuw helpt om meer punten te maken....De coach springt niet hoog genoeg... de rode ploeg heeft minder punten.
Mijn aandacht gaat terug naar de jongeren. Nog steeds zitten nr 12 en nr 4 op de bank. Nr 4 kijkt over zijn schouder. Ik hoor hem denken: 'als ik hier blijf zitten, word ik nooit "volwassen geel/blauw" '
Wat doet dat met het zelfbeeld van nr 4?
Ook daar staat een coach te brullen. Zou dat nog effect hebben in een tweede helft?
De armgebaren van de scheidsrechter worden plots heviger. Ik zie een botsing tussen geel en rood... er struikelt een rode, botst tegen de scheidsrechter....die rolt over de grond...
Plots is het muisstil aan de linkse kant!
Allerlei gedachten gaan door de hoofden van alle links supporters en links spelers...wat nu???
De scheidsrechter krabbelt recht, richt zijn blik naar 'de tafel', doet een armgebaar.... Alles blijkt ok.
Het einde van de match nadert (ik heb ondertussen leren kloklezen) en ik kijk rechts. Nr 4 en nr 12..... ze SPELEN!
Mijn hart maakt een sprongetje van geluk. Ik had me al voorgenomen om die brullende coach even aan te pakken!
Tussen haken, blauw/geel, de zoon dus, heeft gewonnen.
Proficiat mannen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten