Het moest ervan komen, kniehoog gras, mooi weer en tijd: juist, ik moet het gras maaien. De grasmachine is kapot. Dan maar met de bosmaaier. Ik moet denken aan dat ongeval met die bosmaaier op de autosnelweg. Eng! Ik ga er met volle moed  tegen aan. De boterbloemen, distels en ander kruid vliegen rond mijn oren. Het is een heel karwei. De twee tuinkabouters kijken me meelevend aan. Het schiet niet echt op. Ik wou dat twee puntmutsen konden helpen. Een paar uur later, een lege fles water en een paar blaren, zit het karwei er op. Morgen ga ik alles samen harken. Straks zijn de gasten terug. Zij verwachten dat het eten op tijd klaar is. Ik zie er groen en verwaarloosd uit, gras in mijn haar, groene benen en voeten! Ik hoop stiekem dat het vannacht heel hard waait... dan moet ik morgen niet  alles bij elkaar harken...